"The Last 10 Years สุดท้ายและตลอดไป" ภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันสร้างสถิติ "ภาพยนตร์คนแสดงที่ทำรายได้สูงสุดในปีนี้ของญี่ปุ่น" ทะลุบ็อกซ์ออฟฟิศ 2.9 พันล้านเยน! โดยได้รับเสียงชื่นชมท่วมท้นโลกโซเชียลจนมีผู้ชมเดินทางมาดูซ้ำหลายต่อหลายครั้ง นี่คือบทสัมภาษณ์พิเศษพูดคุยถึงเบื้องหลังฉากต่างๆ ของ "นานะ โคมัตสึ - เคนทาโร ซาคากุจิ - มิจิฮิโตะ ฟูจิอิ (ผู้กำกับ)" มองย้อนกลับไปในช่วงการถ่ายทำตลอดระยะเวลาประมาณหนึ่งปี
ฟูจิอิ (ผู้กำกับ): ตอนที่เจอครั้งแรก "ซาคากุจิคุง" เค้าย้อมผมทองอยู่ครับ ตอนนั้นผมยังคิดเลยว่าเขาเป็นคนหล่อเท่แถมไม่พูดอะไรสักคำ ทำไมเท่อะไรขนาดนี้
ซาคากุจิ: ใช่เหรอครับ
ฟูจิอิ: (หัวเราะ) หลังจากนั้นเราก็มีเวลาพูดคุยกันจริงจัง ตอนนั้นก็คิดนะว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่ เขายังไม่ค่อยเผยตัวออกมา (หัวเราะ) ตอนนั้นเขาดูจริงจังมากเลยครับ
ซาคากุจิ: เป็นไปได้ครับ ผมติดนิสัยคิดถึงบรรยากาศรอบๆ ตัว พอเวลาแบบนี้ก็กลายเป็น "อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักครับ..."
ฟูจิอิ: หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็น "ซาคากุจิคุง" ที่เอาแต่ยิงมุกตลก ส่วนตอนที่ได้เจอกับ "โคมัจจัง" (ชื่อเล่นในกองถ่ายของ "นานะ โคมัตสึ") ครั้งแรก จริงๆ แล้วผมเกร็งมากเลย ก่อนหน้านี้เคยเชิญเธอมาเล่นหนังเรื่องหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว แต่สุดท้ายเรื่องนั้นก็ยุบโปรเจกต์ไป ตอนนั้นผมเขียนจดหมายให้เธอด้วยครับ เธอไม่น่าจำเรื่องนี้ได้แน่ๆ แต่เธอยังเก็บมันไว้อยู่เลย ทำไมเป็นคนดีอย่างนี้
โคมัตสึ: ไม่หรอกค่ะ (ขำ)
ฟูจิอิ: พอมีเรื่องแบบนี้ก็รู้สึกได้เลยว่าเราผูกดวงกันเอาไว้อยู่ โคมัจจังก็พูดบ่อยๆ ว่าเราเหมือนรุ่นพี่กับรุ่นน้องในชมรมกีฬาอะไรสักอย่างที่ต้องช่วยกันต่อสู้เพื่อให้ได้มา เป็นเหมือนเพื่อนรบอะไรแบบนั้นเลยครับ
"คุณโคมัตสึ" เข้ามาร่วมโปรเจกต์นี้ได้ยังไง ลองเล่าให้ฟังหน่อย
โคมัตสึ: ตอนที่ได้รับเชิญมาก็ได้มีการพูดคุยกันค่ะ ตอนนั้นสายตาของผู้กำกับมุ่งมั่นมาก เป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียดทุกขั้นตอน ความมุ่งมั่นของเขาส่งมาถึงฉันจนเผลอซึ้งขึ้นมาเลยค่ะ ยังคิดว่าแย่แล้ว เขาจะรู้ไหมแต่ตอนนั้นใส่มาส์กอยู่น่าจะดูไม่ออก แต่สุดท้ายเขาก็ดูออกค่ะ (หัวเราะ) ผู้กำกับยังแซวอยู่เลยว่า "ตอนนั้นจะร้องไห้แล้วใช่รึเปล่า" (หัวเราะ) ตั้งแต่ก่อนเริ่มงานแล้วเราสื่อสารเข้าใจกันได้ดีเหมือนรุ่นพี่รุ่นน้องในชมรม เป็นคนที่ทำให้ฉันฮึดสู้ขึ้นมาเลยค่ะ / ตอนที่เจอกับ "ซาคากุจิคุง" น่าจะเป็นตอนฟิตติงใช่รึเปล่านะ
ซาคากุจิ: น่าจะใช่ พอเราฟิตติงกันเสร็จเราก็กล่าวทักทายกันที่ห้องประชุมกับผู้กำกับ
โคมัตสึ: ตอนนั้นเราต่าง "อ่อ หวัดดี..." กันอยู่เลย (หัวเราะ) เพราะอย่างนั้นไม่ถึงกับกังวลหรอก แต่คิดว่าจากนี้เราจะเริ่มถ่ายด้วยกันแล้วจะรักษาระยะห่างระหว่างกันให้ดีขึ้นอย่างไรดี แต่เขาเป็นคนทำตัวสบายๆ อยู่แล้ว ผ่านไปสักพักก็เริ่มมองเห็นด้านกวนๆ ของเขา พอทำงานด้วยแล้วสบายใจดีค่ะ เดี๋ยวนี้เขาก็เอาแต่กวนฉันอย่างเดียวเลย (หัวเราะ) เป็นคนที่ชอบทำให้คนอื่นยิ้มแล้วทำให้บรรยากาศรอบตัวคึกคักขึ้น ทำงานด้วยแล้วสนุกดีค่ะ
ซาคากุจิ: มันดีมากเลยครับ "ผู้กำกับฟูจิอิ" สร้างบรรยากาศการทำงานให้เราสามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องการแสดงบทบาทที่แตกต่างจากตัวเอง เพราะฉะนั้นเลยสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ครับ เวลาแสดงเลยไม่รู้สึกว่าขาดชิ้นส่วนอะไรไปหรือไม่สบายใจเลย ช่วงที่เราถ่ายทำกันเหมือน "คาซึโตะ" กลายเป็นเพื่อนของผมกับ "ผู้กำกับฟูจิอิ" ไปเลย เพราะอย่างนั้นเราจึงไม่ได้ตัดสินว่า "เวลาแบบนี้คาซึโตะต้องคิดแบบนี้ ต้องทำแบบนั้น" แต่ผมกับผู้กำกับวางภาพไว้ว่า "ถ้าเป็น 'คาซึโตะ' จะคิดว่ายังไงกันนะ" เราพูดคุยตกลงกันเพื่อวาดภาพของบท "คาซึโตะ" ผู้กำกับเขาคิดเรื่อง "คาซึโตะ" กับ "มัตสึริ" มากกว่าใครเลยครับ ไม่รู้ว่าผมเลือกคำพูดได้ถูกไหม แต่เขากลายเป็นเพื่อนคู่คิดที่สำคัญคนหนึ่งทำให้ตอนถ่ายทำไม่รู้สึกถึงความทุกข์ การโดนเสียดสี ความร้าวฉานแบบตอนที่เป็น "ซาคากุจิ เคนทาโร" เป็นตัวเองเวลาปกติเลยครับ
"คุณโคมัตสึ" คิดยังไงกับการแสดงตามคำสั่งให้กลั้นน้ำตาของผู้กำกับบ้าง
โคมัตสึ: ฉากนั้นเป็นการปล่อยอารมณ์ของ "คาซึโตะ" หลังจาก "มัตสึริ" สารภาพอาการเจ็บป่วยและเวลาที่เหลือของเธอ แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น และเป็นฉากที่แสดงอารมณ์ได้ยาก พยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้ให้ไม่หลุด ตอนที่อ่านบทก็ยังนึกภาพไม่ออกว่าฉากนี้ว่าจะเป็นอย่างไรเลยค่ะ แต่ตอนที่เริ่มถ่ายแม้จะไม่เห็นออกจอแต่เราต้องลองบีบมือกันไว้ เป็นฉากที่ถ่ายแต่เช้าตรู่ แถมความกดดันในตอนนั้นทำให้เหนื่อยเลยค่ะ
ฟูจิอิ: นั่นสิครับ พอมานึกดูตอนนี้น้ำตาจะไหลออกมาแล้วแต่ถูกห้ามว่าอย่าร้องเนี่ย เป็นผมคงบ่นแล้วว่างั้นลองมาเล่นเองสิ ตอนนี้สำนึกผิดแล้วครับว่าขอร้องให้นักแสดงฝืนหลายอย่างเกินไป
ซาคากุจิ/โคมัตสึ: (หัวเราะ)
ฟูจิอิ: วันนั้น "คุณโคมัตสึ" จะมาช่วยขนเก้าอี้ครับ พอเห็น "คุณโคมัตสึ" ทำงาน สตาฟฟ์ทุกคนก็ขยันทำงานขึ้นทั้งๆ ที่ถึงผมทำงานหนักไปก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรแท้ๆ (หัวเราะ) แต่ว่าตอนนั้นผมไม่ได้เป็นคนขอร้องเธอนะ แต่เหมือนเธอแสดงเป็น "มัตสึริที่มองเห็นสถานการณ์นั้น"
โคมัตสึ: ตอนที่เห็นภาพสีหน้าของ "ซาคากุจิคุง" ที่เห็นว่าข้างหน้ามี "มัตสึริ" อยู่ผ่านมอนิเตอร์ขณะถ่ายทำ ฉันรู้สึกเลยว่าหนังเรื่องนี้มันยอดเยี่ยมไปเลยจริงๆ ทำให้สัมผัสได้เลยว่า "คาซึโตะ" ก้าวไปข้างหน้าโดยโอบกอดเรื่องราของ "มัตสึริ" เอาไว้อยู่ เป็นฉากที่ดีฉากหนึ่งเลยค่ะ
ซาคากุจิ: ฉากนั้นเราถ่ายกันไว้หลายแบบเลยใช่ไหมครับ สีหน้าตอนสุดท้ายมีทั้งแบบความรู้สึกพรั่งพรูออกมามากกว่านี้กับแบบสงบเรียบง่าย พอเห็นแบบนั้นก็แสดงสีหน้าอย่างที่ทุกคนเห็นไปโดยธรรมชาติ เป็นสีหน้าที่ถูกต้องสมเป็น "คาซึโตะ" เป็นฉากที่สวยงามมากครับ
สุดท้ายนี้ให้ฝากถึงคนที่ตั้งใจจะไปดูหนังเรื่องนี้อีกรอบหน่อย
ฟูจิอิ: ใครที่จะไปดูอีกรอบ อยากให้ลองสังเกตชื่อของทุกสิ่งรอบตัว "มัตสึริจัง" ดูครับ ดอกไม้ที่ประดับที่บ้าน "มัตสึริจัง" ก็เปลี่ยนไปตามฤดูกาล แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกและความปรารถนาของ "มัตสึริจัง" ถ้าทุกคนสังเกตเห็นจะดีใจมากครับ
ซาคากุจิ: ดีใจที่พลังทีมเวิร์กที่สร้างผลงานชิ้นนี้ออกมาอย่างประณีตได้ออกมาสู่สายตาของทุกคน ผมคิดว่าผลงานชิ้นนี้จะคงหลงเหลือต่อไปอีกนานแสนนาน หลังจากดูภาพยนตร์เรื่องนี้จบหวังว่าทุกคนจะคิดถึง "มัตสึริ" หรือ "คาซึโตะ" คิดถึงครอบครัวและเพื่อนพ้อง ผมคิดว่าผลงานเรื่องนี้มันจะมีฉากหรือชั่ววินาทีที่ส่องแสงอยู่ในใจของทุกคน สำหรับใครมาดูแล้วก็อยากให้มาดูอีกรอบ แล้วอยากให้เล่าถึงความสวยงามของผลงานเรื่องนี้ไปถึงคนอื่นๆ ด้วยครับ
โคมัตสึ: ผลงานนี้เป็นงานที่ฉันภูมิใจมากค่ะ ช่วงเวลาหนึ่งปีที่ค่อยๆ เรียงร้อยเรื่องราวมีความทรงจำดีๆ อยู่มากมาย ถ้าทุกคนรักผลงานชิ้นนี้ฉันจะดีใจมากๆ ค่ะ ถ้าจะรักภาพยนตร์เรื่องนี้ไปนานๆ พวกเราคงมีความสุขน่าดู จะดีใจมากถ้าทุกคนมาดูกันอีกหลายๆ ครั้ง ขอบคุณมากค่ะ
"The Last 10 Years สุดท้ายและตลอดไป" เปิดรอบพิเศษ 28 พฤษภาคม - 1 มิถุนายน รอบ 2 ทุ่ม / ฉายจริง 2 มิถุนายนนี้ ในโรงภาพยนตร์
ตัวอย่างซับไทย:
